आजचा मराठी चित्रपट तंत्रज्ञानाच्या बाबतीत कोणत्याही हिंदी किंवा आंतरराष्ट्रीय चित्रपटापेक्षा कमी नाही. नागराज मंजुळेंची ‘फॅन्ड्री’ या चित्रपटाने जागतिक स्तरावर मराठी सिनेमाची वेगळी ओळख निर्माण केली. ‘मुंबई-पुणे-मुंबई’ मधील शहरी संस्कृतीचे चित्रण असो की ‘बकेट लिस्ट’ मधील मैत्रीचे गोड बंध – तंत्रज्ञानाने कथाकथनाची क्षितिजे विस्तारली आहेत. 4K रिझोल्यूशन, ड्रोन शॉट्स आणि डॉल्बी अॅटमॉस साउंडने मराठी चित्रपट पाहण्याचा अनुभव नाट्यगृहात सुरेख बनवला आहे.

मराठी चित्रपटांनी सामाजिक प्रश्नांना कधीही टाळले नाही. ‘समना’ पासून ते ‘कचरा लिंबू’ पर्यंत, ‘देऊळ’ पासून ते ‘न्हाई’ पर्यंत – प्रत्येक चित्रपटाने एक प्रश्न विचारला आहे. वैशिष्ट्य म्हणजे हा प्रश्न प्रेक्षकांवर ओरडून न विचारता, गंमतीशीर संवाद, अप्रतिम संगीत आणि नाट्यमय क्षणांतून मांडला जातो. विनोदी चित्रपटांचा राजा म्हणजे दादा कोंडके, ज्यांनी ‘आम्ही दोघी’, ‘बायकोचा भाऊ’ सारखे चित्रपट देताना कौटुंबिक विनोदाबरोबरच तत्कालीन सामाजिक विसंगतीवर टीका केली.

नोंद: वरील ब्लॉग मध्ये मी ‘सैराट’, ‘फॅन्ड्री’, ‘देऊळ’ असे आधुनिक क्लासिक्स आणि दादा कोंडके, अशोक सराफ यांचे विनोदी चित्रपट यांचे मिश्रण दिले आहे, जेणेकरून तरुण आणि ज्येष्ठ अशा सर्व वयोगटातील वाचकांना प्रतिसाद मिळेल.